ابن روزها بدجوري دلتنگم،دلتنگ خبلب چيزها ، دلتنگ روزهايي كه با عشق جايي كه دوست داشتيم كار مي كرديم نه مثل اين جايي كه الان از سر ناچاري و اجبار هستم ؛دلتنگ روزهايي كه همه دوستام سر حال بودن و كم دغدغه ؛روزهايي كه راحت مي خنديديم ،ظرف حوصله مان زود پر نمي شد،حرفي داشتيم براي گفتن،انگيزه اي داشتيم براي بودن با هم و... دوستي مي گفت شرايط اين دوره بهترين فرصته براي اين كه با خوندن كتاب و...همه خودشون رو بالا بكشن اما من در كمال بي تفاوتي گفتم اي بابا دل خوش سيري چند؟! دلم تنگ شده براي روزهايي كه به اين راحتي نمي گفتيم دل خوش سيري چند؟راستي كي مي دونه ما چه مون شده؟!

داشتم وبلاگ وحيد پوراستاد رو مي خوندم كه گفته بود مي خوام از انجمن بيام بيرون.با خودم فكر كردمشرايط امروز ما بخشيش به خاطر همين قهرها و كنار كشيدن ها نيست؟تو چند سال گذشته چند بار نتيجه قهر رو امتحان كرديم و ديديم اونهايي كه نبايد باشن موندن و بقيه رفتن.شايد لازمه يه جور ديگه رو امتحان كنيم.نمي دونم شايد دارم پرت و پلا مي گم...

از همه دوستان عزيزي كه به خاطر برنده شدن من در جشنواره مطبوعات برام كامنت گذاشتن بي نهايت سپاسگزارم.ببخشيد كه اين تشكر كمي دير شد .راستش اول تصميم داشتم مطلب مفصلي درباره جشنواره بنويسم ولي با اتفاق هايي كه افتاد (اعتراض به حق بعضي از بچه ها كه انصافا حقشون ضايع شد،صحبت هاي خانم گنجي و...) همه حس و حالم رو از دست دادم. ولي خدا وكيلي جشنواره امسال در بخش اعتراض كولاك بود!! تقسيم بندي نا درست قالب هاي گزارش ،تركيب هيات داوران اوليه بعضي از گروه ها و... از جمله موارد اعصاب خردكن اين دوره بود. خدا بخواد مثل اين كه انجمن صنفي تصميم گرفته اين هفته جلسه اي براي بررسي مساله داوري تشكيل بده و از همه بچه هاهم براي حضور در اين جلسه دعوت كرده. ولي تو رو خدا اگه واقعا معترضيد به اين جلسه بياين .نشينين كنار و فقط زير لب اعتراض كنين.

امروز بره كشون مجلسه چون وزيران دولت جديد معرفي مي شن و نماينده ها بايد با دقت هرچه تمام تر و صد البته به دور از هر گونه جانبداري حزبي به وزراي پبشنهادي راي بدن.هرچند كه ديگه تنوع حزبي معني نداره!! فقط خدا كنه ... ولش كن بي خيال.تو اين سال ها درباره هر چي گفتيم خدا كنه فايده اي نداشت...